ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Προς αναζήτηση ενός εκρηκτικού μίγματος δημιουργίας

H Ελληνική οικονομία έχει χάσει από το 2009 περίπου το 30% του ΑΕΠ, έχει εκτοξεύσει την  ανεργία πάνω από το 26% ενώ την ανεργία των νέων σχεδόν στο 50%. Ακόμα πιο δυσοίωνες από τα νούμερα φαντάζουν οι προοπτικές. Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη. Άλλες ψάχνουν τη λύση στη μεταφοράς της έδρας τους (βλ. Βουλγαρία) ενώ πολλές είναι και αυτές που στην τρέχουσα κατάσταση που βρίσκονται, αδυνατούν να πληρώσουν και το κόστη που επιβάλλεται το κλείσιμο τους, και έτσι παραμένουν ανενεργές. Περισσότεροι από τους μισούς ελεύθερους επαγγελματίες χρωστάνε ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΑΕΕ και ακόμα και αυτοί που έχουν μπει σε κάποια ρύθμιση αδυνατούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τις ρύθμισης τους αλλά και τις τρέχουσες εισφορές τους.   

Σε μια τέτοια κατάσταση όπου όλοι αναζητούν έστω και μια μικρή δόση ελπίδας και πιθανότητας διεξόδου, η κοινωνική οικονομία αλλά και η κοινωνική επιχειρηματικότητα εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στη δημόσιο συζήτηση. Είναι όμως η κοινωνική οικονομία η λύση; Κατά τη γνώμη μου σε καταστάσεις έκτατης ανάγκης σαν αυτή που βιώνουμε δεν υπάρχει μια λύση. Όλες οι δυνάμεις θα πρέπει να στρατευτούν και να κινητοποιηθούν με το αίσθημα του υπερεπείγοντος. Όποιες λύσεις, ιδέες, εργαλεία έχουμε ή μπορούμε να σκεφτούμε θα πρέπει να αξιοποιηθούν. Κράτος, τοπική αυτοδιοίκηση, πανεπιστήμια, ελληνική επιχειρηματικότητα, επενδύσεις από το εξωτερικό και φυσικά κοινωνική επιχειρηματικότητα.